Dla dorosłych, Horror Para detektywów skuszona ogromną nagrodą zgadza się wtargnąć do rezydencji pani Drakuli, gdzie wampirzyce trzymają porwaną dziewczynę. Misja ratunkowa zmienia się szybko w namiętną orgię z udziałem detektywów, wampirzyc i porwanej dziewczyny. Absolutnie nic! Dowiemy się za to, że rozmawiają w dniu ślubu. Bo rozumiesz, miłość powoduje, że nam odbija. Odbiło to producentom tego filmu, jeśli myśleli, że mają w rękach coś dobrego. Miłość dla dorosłych (2022) – recenzja filmu [Netflix]. Mało fabuły, w dodatku niskiej jakości. Gwiazdy filmów dla dorosłych głoszą Słowo Boże. Crystal Bassette i Brittni De La Mora zarabiały krocie dzięki rolom w filmach pornograficznych. Miały wierne grono swoich fanów i były rozpoznawalne w swojej branży. Jednak pieniądze nie przyniosły im szczęścia i szybko popadły w depresję, którą topiły w używkach. Kanye West robi przerwę od seksu, filmów dla dorosłych, alkoholu i wypowiadania się. Nie będę się odzywał do nikogo przez miesiąc. Przechodzę na 30-dniowe oczyszczenie - w czwartek WPHUB. rocco siffredi. + 2. Przemek Romanowski. 19-09-2023 20:59. Był gwiazdą filmów dla dorosłych. "Prosiłem Boga, aby odebrał mi życie". W najnowszych zapowiedziach nadchodzących produkcji Netfliksa pojawiła się informacja, że włoski oddział giganta VOD realizuje serial "Supersex". Swój wspaniały wygląd przed kamerą zawdzięczają w zasadzie tylko jednej osobie - fryzjerce i makijażystce Melissie Murphy, która od lat pracuje na planach filmów dla dorosłych, a na swoim koncie na Instagramie cyklicznie publikuje zdjęcia aktorek "przed i po". Dziewczyny jednak trzeba pochwalić za odwagę. Spotkanie z „Greyem”, czyli kultowa trylogia dla dorosłych. „50 twarzy Greya” (2015) „ Ciemniejsza strona Greya” (2017) „Nowe oblicze Greya” (2018) Erotyczna saga autorstwa E.L. James to jeden z tych fenomenów literackich, nad którymi szczególnie lubią się pastwić krytycy. Ponadto oferta obejmuje 450 filmów dla dorosłych. Puść oczko. Aplikacja Wink to wieloplatformowa aplikacja firmy Rostelecom przeznaczona do oglądania filmów, seriali, programów telewizyjnych i transmisji na żywo kanałów. Usługa posiada dodatkową subskrypcję „Dla dorosłych”, która obejmuje następujące sześć kanałów: Uliczny Kombajn - Aktorzy filmów dla dorosłych ,Uliczny Kombajn - Wiedza o seksie ,Uliczny Kombajn - Puszczanie bąków ,Uliczny Kombajn - Lektury ,Uliczny Kom Jest wiele produkcji, w których zobaczymy odważne sceny erotyczne. Nie zawsze jest to jednak scena seksu. Czasem niezwykle zmysłowe potrafią być gesty, wypowiedziane słowa, czy też taniec Bl88fqD. Filmy dla dorosłych od zawsze robią furorę. Aktorzy, którzy grają w tego rodzaju produkcjach, często są jednak bardzo obciążeni psychicznie i fizycznie. Nic dziwnego, że w świecie pornografii zdarzają się przedwczesne i tajemnicze zgony. Branża filmów dla dorosłych jest niesamowicie intratna. Wie o tym każdy aktor czy reżyser tego typu produkcji. Niemniej - nie ma co ukrywać, grywanie w takich "dziełach" jest mocno obciążające, ich gwiazdy doskonale zdają sobie z tego sprawę. Tajemnicza śmierć aktorki pornoŚwiatem dorosłych, którzy gustują w owych tworach, wstrząsnęła informacja o śmierci 43-letniej Jessici Jaymes. Aktorka w ostatnich dniach swojego życia aktywnie korzystała z mediów społecznościowych i chyba nikt nie pomyślałby, że cokolwiek złego jej grozi. Jeszcze w swoim ostatnim wpisie, aktorka życzy wszystkim fanom najlepszego seksu w życiu. Jej śmierć musi być dla nich Jaymes znalazł nieprzytomną w mieszkaniu jej były mąż. Pomimo udzielonej pomocy - kobieta zmarła w szpitalu. Jak się okazuje - w jej domu odnaleziono wiele leków na receptę. Wskazuje to na fakt, że mimo tego, co prezentowała w mediach - od dawna mogła mieć poważne problemy ze zdrowiem. Jaymes była amerykańską gwiazdą filmów pornograficznych. Karierę zaczęła w 2002 roku, a w 2008 roku założyła własną firmę produkującą filmy dla dorosłych. Wystąpiła w 236 tego typu nie podają oficjalnej przyczyny śmierci gwiazdy. Filmy, które nie tylko cieszą dziecięce oko czy podcinają krawędź rzeczywistości. Nie bez kozery łacińskie słowo anima oznacza duszę. Animacje wypełniają życiem i prawdziwymi emocjami puste i martwe obrazy. Przekazują nam ponadczasowe prawdy i nauki o życiu, na które, wydawać by się mogło, czujemy się za starzy i za mądrzy. Dodatkowo jest sztuką, która odziewa film w niezwykle estetyczną, wyszukaną szatę, łechcąc nasz zmysł estetyczny. Zdecydowałam się wybrać kilka ciekawych propozycji dla wymagających widzów, rezygnując ze znanych i rozpoznawalnych animacji japońskich. Filmy, które pozwolą dorosłemu wybrać się w sentymentalną podróż i nie zmarnować przy tym swojego cennego, dorosłego z Belleville (2003)Wyjątkowa, wielokrotnie nagradzana animacja Sylvaina Chometa z premierą w Cannes w 2003 roku jest nieco surrealistyczna, fantasmagoryczna. Opowiada historię kolarza porwanego podczas Tour de France. Na ratunek wyrusza jego babcia, pies Bruno oraz staruszki ze słynnego niegdyś jazzowego trio z Belleville. Film nie przyciągnąłby uwagi żadnego dziecka. Jest utkany z ponurych obrazów w szarych, spłowiałych barwach. Mimo iż postacie są oszczędne w emocjach i słowach, dzieło nie wymaga dialogów. Jest w swej skromności zrozumiałe i przejrzyste. Najważniejszą jednak rolę odgrywa tu animacja, która jest prawdziwie makabryczna i groteskowa. Bohaterowie są pozbawieni jakiegokolwiek uroku, jak wyrwani z koszmaru. Przestrzeń zaś jest udziwniona i oniryczna. Kadłuby statku są nienaturalnie wydłużone, miasto Belleville sprawia wrażenie trójwymiarowej Wieży Babel ze swymi piętrzącymi się w górę, przedziwnie skręcanymi i zwężającymi się do nieba budynkami. Mimo iż Trio z Belleville, jak każda bajka, rządzi się swoimi absurdalnymi, infantylnymi prawami, jest wyraźnie wyważona, nieszablonowa i przyjemnie przygnębiająca. Wzbogacony subtelnym humorem i specyficznym urokiem film jest jak szczypta niewinności dla wymagających i dojrzałych widzów. Persepolis (2007)Prosta, skromna, czarno-biała animacja stworzona na podstawie autentycznych wspomnień Marjane Satrapi, młodej Iranki. Film ukazuje początek rewolucji islamskiej w Iranie, wojnę iracko-irańską oczami dorastającej dziewczyny. Produkcja jest dziełem uniwersalnym, przyozdobionym celnymi obserwacjami zdezorientowanej, zbuntowanej Marjane. Mimo iż animacja porusza poważne kwestie krwawej wojny, reżimu religijnego, przed patosem broni się ironią oraz dystansem narratorki do otaczającego ją świata. Rysunki zostały pozbawione jakichkolwiek zbędnych zdobień. Dzięki temu wyglądają autentycznie jak zamglone wspomnienia oraz nie odwracają uwagi od przekazu głównej bohaterki, która prowadzi nas za rękę po swoich wspomnieniach. Persepolis jest nie tylko historią wojny i sprzeciwu wobec narzucanej siłą władzy i obyczajowości. Jest historią zagubionej, dorastającej dziewczyny, której przyszło żyć w ciężkich, nieznanych nam czasach wielkich przemian. Jest nie tylko lekcją historii, lecz także radzenia sobie z wszelkimi przeciwnościami losu. Humor i styl opowiadania Marjane Satrapi łączy się idealnie i uzupełnia z gorzką, trudną historią Iranu, dzięki czemu jest przyjemnym, przystępnym, ale co najważniejsze wartościowym i Max (2009)Melancholijnie śliczna opowieść o przyjaźni, która nie zna żadnych granic. Mary i Max to para, którą dzieli absolutnie wszystko, zaś łączy tylko jedno – samotność. Między ośmioletnią Australijką a czterdziestoletnim Amerykaninem budzi się niezwykła więź, którą listownie będą pielęgnować przez lata, dzieląc się wzruszeniami, obawami i pragnieniem zrozumienia. Początkowo animacja obdarza nas klasyczną nauką na temat akceptacji, przyjaźni łamiącej bariery, odszukiwania szczęścia. Z czasem jednak Adam Elliot przechodzi na grząski grunt, gdzie komediowe sceny łączą się z dramatami i tragediami. Historia relacji, która zmienia oboje na całe życie, sprawia, że na przemian chcemy śmiać się i płakać ze wzruszenia. Precyzyjna, piękna animacja plastelinowa zaś utrzymuje bajkową aurę, z którą uzupełnia się angażująca i smutna historia obojga bohaterów. A świat, choć smutny i bez barw, wydaje się niesamowitym, nieznanym nam miejscem. Pouczający film o słodko-gorzkim życiu, trudach istnienia i osłodzie, jaką niesie ze sobą drugi żółw (2016)Historia Robinsona Crusoe, który zechciał zmienić swoje życie i pozostał na wyspie. Mimo iż dzieło Michaëla Dudoka de Wita narodziło się z kooperacji francuskiego Wild Bunch oraz legendarnego studia Ghibli, nie nosi widocznych znamion japońskiej szkoły Księżniczki Mononoke czy Ruchomego zamku Hauru. Jest to cicha, minimalistyczna opowieść paraboliczna o rozbitku, którego więzienie stało się od dawna oczekiwanym domem. Animacja jest skąpana w słodkiej melancholii, odwołując się do silnej więzi piękna ze smutkiem. Skromne, ale piękne obrazy skrywają w sobie niejeden sens i niejedno pozwalają odkryć. Film czysty i lekki, ponieważ nie pada w nim ani jedno słowo. Sprawia to wrażenie nieskazitelności. Jakby cała otoczka słów była tu całkowicie zbędna. Czerwony żółw jest jak baśń dla dorosłych, która każdego obdarza innym zestawem wrażeń. Jak terapia. Elegancka, dopracowana i z Baszirem (2008)Podobne wpisyNiezwykła, wielokrotnie nagradzana animacja Ariego Folmana jest przejmującym dokumentem krwawej wojny libańsko-izraelskiej. Historia skupia się wokół postaci samego reżysera, który tworzy film na podstawie swoich własnych doświadczeń. Animowany Folman rozmawia z uczestnikami walk, aby przełamać swoją amnezję i przywołać własne wspomnienia, które przez lata trzymał pod kluczem. W wyniku tego dostajemy okrutny obraz mordu, zniszczeń oraz absurdu wojennej przemocy. Dostajemy momentami senną, oniryczną, ale przede wszystkim jednak brutalnie prawdziwą opowieść o koszmarze wojny i próbie ratowania upadającego człowieczeństwa. Animacja również zwraca uwagę i nadaje niepowtarzalny ton filmowi. Pierwotnie nakręcony, następnie namalowany obraz nadaje komiksowy charakter, a jednolite, nasycone barwy nadają nierzeczywistą, wyśnioną aurę. Dzięki temu wojna przenika się swobodnie z konwencją snu. Walc z Baszirem nie jest nasycony niepotrzebną symboliką. Jest prostym manifestem traktującym o niedorzeczności wojennego zniszczenia i rozbitej ludzkiej (2010)Francuska animacja jest najbardziej bajkowa ze wszystkich jak dotąd wymienionych. Prosta i melancholijna historia iluzjonisty, którego sztuka została zasłonięta kurtyną zapomnienia. Mężczyzna pełen pasji i chęci do kontynuowania zawodu wyjeżdża, dzieląc się swoją magią z nową publicznością. Prawdziwa magia zaczyna się jednak w momencie, w którym główny bohater poznaje dziewczynkę, która zostaje zauroczona działalnością iluzjonisty. Wierzy, że jego iluzja jest prawdziwa. Jest to film przesycony nieopisaną tęsknotą za elegancką sztuką iluzjonistów, jak również żalem spowodowanym za szybko płynącym czasem. Ze swoją gracją, dopracowaną i klasyczną animacją Iluzjonista prezentuje się wręcz olśniewająco. Zmusza widza do szczerego uśmiechu oraz nadaje przyjemny, ciepły i sentymentalny nastrój. Jest to urocza historia, która subtelnie przeplata się ze smutkiem. Piękno, które może zostać docenione głównie przez dojrzałych widzów. Idealny na spokojne, nostalgiczne wieczory, opatulony przyjemną, spokojną muzyką. Warto zobaczyć choć jeden show tego wyjątkowego iluzjonisty. A gdy zawieje wiatr (1986)Brytyjska animacja sięga lat 80. i prezentuje się jak stara dobranocka dla dzieci. Historia, przełożona z powieści graficznej Raymonda Briggsa, odwołuje się jednak do poważnego tematu wojny nuklearnej. Spokojny domek pary głównych bohaterów wydaje się być oazą spokoju. Sielankowa wieś daleko od miasta. Wydawać by się mogło, że nadchodząca wojna atomowa przejdzie bokiem jak deszcz. Małżeństwo, według rządowych instrukcji, zabiera się jednak za budowę prowizorycznego schronu. Prosty charakter animacji dodaje mu złudnej niewinności i bajkowości, usypiając jedynie naszą czujność. Jeśli słowo “postapokaliptyczny” kojarzy wam się jedynie z Falloutem czy Neuroshimą, warto zapoznać się z tym filmem, by pozbawić się wszelkich złudzeń oraz zedrzeć fikcyjną otoczkę z motywu nuklearnego. Jest to uderzające dzieło, pozbawione jakiejkolwiek fantastyczności. Mimo delikatnych rysunków i kolorowej animacji film wydaje się boleśnie prawdziwy. Dlatego jest jednym z najbardziej skutecznych manifestów przeciwko wojnie atomowej. Nie kala się zbędną przemocą, ale w sposób dojrzały opowiada o realnym zagrożeniu. Anomalisa (2015)Dwa lata temu film Charliego Kaufmana zrobił spore zamieszanie wśród kinomanów i kinofilów. Uwagę przede wszystkim zwracała piękna szata wizualna. Mimo iż pierwotnie Anomalisa była napisana przez reżysera jako sztuka radiowa, udało mu się finalnie stworzyć ponadczasowy, przedziwny film stworzony jakby z samych halucynacji. Animacja została zrealizowana w specjalnej technice stop-motion, coraz rzadziej spotykanej w kinie. Ma ona jednak swój urok. Michael Stone, mężczyzna w średnim wieku nie wydaje się przyjaznym gościem. Nudna podróż na konferencję marketingową stanie się jednak dla niego szansą na odnowienie i oczyszczenie. Film świetnie łączy motywy egzystencjalne z humorem i oniryczną, surrealistyczną aurą, w której utrzymany jest hotel The Fregoli. Nazwa przybytku nie jest przypadkowa, gdyż ludzie z zespołem Fregoliego postrzegają wszystkich jako tę samą osobę. Film jest traktatem o ucieczce od rozpaczliwej samotności, potrzebie prawdziwej miłości. Najważniejszą kwestią jednak poruszaną przez Kaufmana jest definicja szczęścia. To film lewitujący gdzieś ponad znaczeniami, którego postrzega się na wiele sposobów. Również animacja jest lekka i jakby zamglona, zgłębiająca nierealny ton Kornelia Farynowska Aktorki porno - jakimi są mamami? Aktorki występujące w filmach porno też bywają mamami. Jak do tego doszło, że łączą tak nietypowy zawód z macierzyństwem? Jakie widzą plusy takiej sytuacji? Ich sylwetki przedstawiła w swoich pracach Mary Beth Koeth, fotografka z Miami, która specjalizuje się w portretach. Jak uchwyciła gwiazdy porno w codziennych sytuacjach i co przy okazji jej opowiedziały? Mary Beth Koeth sfotografowała 5 mam, które zawodowo grają w filmach dla dorosłych. Fotografie są naturalne, a patrząc na nie, nikt nie pomyślałby, w jakie role wcielają się przed kamerą te kobiety. Każda z nich ma inną historię. Jedna jest zamężna i traktuje granie w porno, jak zwykłą pracę. Druga jest samotną matką, która póki co nie widzi inej perspektywy, jeszcze inna traktuje swój zawód jako rodzaj sztuki. Oto one - porno matki, jak określiła je sama autorka sesji. Jak żyją one i ich dzieci? Spis treściTiffany Brookes, 31 lat, mama rocznego chłopcaNickey Hunstman, 26 lat, mama 9-letniej córkiEmily Mena, 25 lat, mama 4-latkiCameron Canela, 24 lata, mama noworodkaMakayla Cox, 35 lat, mama 7-latki Seks po porodzie - kiedy warto iść do fizjoterapeuty uroginekologicznego? M jak mama Tiffany Brookes, 31 lat, mama rocznego chłopca Tiffany nie zamierzała wracać do porno biznesu, ale jak sama przyznaje, czasami robi się to, co trzeba, a nie to, co by się chciało. Jako samotna matka, nie widziała lepszego rozwiązania, by jej syn miał opiekę, a nie spędzał całych dni w żłobku. Grywanie w filmach porno daje jej więcej czasu na macierzyństwo, a i niezbędne pieniądze na utrzymanie. Dowiedz się: "Będę wychowywać dziecko sama, czy sobie poradzę?" - studium uczuć samodzielnych mam Gdy jednak jej synek podrośnie, Tiffany liczy na to, że uda jej się znaleźć pracę poza porno-biznesem. Teraz jednak cieszy się z plusów, jakie daje ta praca. Kiedy kamera gaśnie, łapię równowagę i wracam do bycia tylko mamą. Nickey Hunstman, 26 lat, mama 9-letniej córki Nickey została mamą dość wcześnie. Jak opowiada, mimo to momentalnie poczuła instynkt macierzyński, a opieka nad córką wychodziła jej sprawnie i dawała mnóstwo satysfakcji. Hunstman nie widzi nic dziwnego w pracy aktorki porno, postrzega ją bowiem, jako pracę twórczą, a nawet artystyczną. Przeczytaj też: Seks to niekiedy ostatnia rzecz, o jakiej myślą młode matki. Oto 7 głównych winowajców Zawsze byłam bardzo aktywna w środowisku artystycznym. Moja córka wydaje się iść w moje ślady. To super. - komentuje aktorka porno, opowiadając o pracach plastycznych swojej 9-latki. Emily Mena, 25 lat, mama 4-latki Emily jest totalnie zakochaną w swojej 4-latce, szczęśliwą mężatką. W chwili sesji, była też w 7. miesiącu ciąży, więc ewidentnie, zaangażowała się w wychowywanie dzieci. Jak sama o sobie mówi, jest mamą "taksówką". Wozi córkę na zajęcia dodatkowe - gimnastyczne, artystyczne, pływackie. Przeczytaj: Dlaczego tak ciężko jest wrócić do seksu po porodzie? Oto sposoby, by było jak dawniej Twierdzi, że to zaprocentuje w przyszłości, bo dziewczynka wybierze społeczność, którą zna z zajęć, zamiast "ulicy". Po odchowaniu dzieci, kobieta marzy o pracy w telewizji, poza przemysłem porno. Rozważa też ewentualne skończenie kursu pielęgniarskiego. Powrotu do grania w filmach dla dorosłych też nie wyklucza. Praca w przemyśle dla dorosłych, w pewien sposób nas naznacza, więc kto wie. Nie mówię nie. Nie dbam o to, co ludzie mówią o mnie, ale nie chcę, żeby miało to wpływ na moje dzieci. Tylko na nich mi zależy. Cameron Canela, 24 lata, mama noworodka Cameron nigdy nie chciała dzieci, lecz gdy zaszła w ciążę, jej reakcja ją zaskoczyła, bo momentalnie poczuła więź z nienarodzonym dzieckiem. Kobieta wspomina, że poczuła się wówczas zupełnie innym człowiekiem - najlepszą wersją samej siebie. Jak sama mówi, macierzyństwo zmieniło jej podejście do pracy w branży porno. Dowiedz się: Życie seksualne Polaków - czy twój SEKS nie odbiega od statystyk? Kiedyś wcale nie wstydziła się swojej pracy, a nawet była z niej w pewnym sensie dumna. Teraz wolałaby wrócić do tego, w czym była dobra za czasów szkolnych - do liczenia. Cameron marzy więc o pracy... księgowej. Teraz wolę mieć bardziej konserwatywny wizerunek i być po prostu mamą. To była wielka przemiana, i dzięki macierzyństwu zauważyłam, że mam w sobie zupełnie inną stronę, której do tej pory nie znałam. Makayla Cox, 35 lat, mama 7-latki Makayla jest samotną mamą. Ze względu na swoją pracę, w szkole córki, nie łapie kontaktu ze wszystkimi mamami. Jedne są pozytywnie zainteresowane jej pracą, inne wolą jej unikać. Jednak mimo to, jej córka jest ponoć niezwykle popularna w szkole, przez co ich grafik jest cały wypełniony kinderbalami i przyjęciami urodzinowymi. Zobacz: Seks w grafiku - czy warto rozważyć planowanie seksu? Cox chciałaby przenieść się z córką do Los Angeles, do domu z widokiem na morze, gdzie wspólnie mogłyby być jeszcze szczęśliwsze... żyjąc jak hipisi. Mama 7-latki nie myśli jednak o zmianie zawodu. Nie zamierza też nic ukrywać przed córką. Będzie dorastała wiedząc co robi mama. To będzie dla niej zwyczajna wiedza w stylu "oh, ok, moja mama utrzymuje nas z grania w porno".